2 minuty

Nie potrafię już pisać,
tak jakby wszystkie słowa
zostały już wypowiedziane
wystarczająco głośno (by usłyszeć)

Gdy słyszę tę 'grę'
w ogóle jej nie rozumiem,
jakby nie mówiła
wystarczająco głośno (by zrozumieć)

Bardzo znajome mi uczucie
przepełnia mnie od środka
bardzo dobrze i brzmi
wystarczająco głośno (by czuć)

Chce utopić swoje smutki,
lub ogłuszyć myśli
na złość wszystko krzyczy
wystarczająco głośno (by wybrzmieć)

Bo...

Bo tak bardzo nic się nie zmieniło

a jednak to już nie ten sam świat

żal ogarnia moje ciało, zalewając je zimną cieczą

Bo wszystko wygląda tak samo

ale nic nie jest jak wtedy

gdy szliśmy ręka w rękę, aż po kres

Bo zostawiasz mnie tu, niezmienną, 

z tą samą smutną twarzą,

a jednak jestem inna, kto by się spodziewał? 

Bo to ciało ma limit cierpienia,

Ile waży smutek? Przytyłam ostatnio...

jak długo jeszcze przyjdzie mi żyć? 

Bo odchodząc zabrałeś ostatek...

moich kolorowych myśli, a pozostają jedynie wspomnienia

Twoich ostatnich słów

Bo teraz tak barwne, żywe i wciąż niepojęte... 

choć z czasem i te ulecą ze mnie, 

gdy świat ubarwi się czerwienią, czernią i poczuciem...

Bo wtedy to moje ostatnie... słowa,

ktoś inny będzie wspominał

żarliwie, tęsknie i w ten niewypowiedziany sposób