dom

pakujesz swoje rzeczy,

mówisz, że wracasz do domu

znikając za dębowymi drzwiami, 

jak kiedyś już pisałam,
ale Ja nie mam gdzie uciec
bo mój dom jest tam, gdzie jesteś ty,
moim domem jest twoje serce

nie mam dokąd iść

nie będę

dziś wiem, że nie byłeś tym, czego potrzebowałam
nie będę deptać swoich zasad byś mógł się w nie zmieścić
ram rozszerzać, by pasowały na ciebie
chciałeś wyrabiać mnie jak kubek z gliny, 
bym pod twoim dotykiem nabierała kształtów
chciałeś nadać mi innych cech, 
chciałeś bym była kimś, kim nigdy nie będę
dlatego musiałam zniknąć, byś mnie nie zdusił 

jak peta, spomiędzy swoich warg, w popielniczce